باید خیلی سادهانگار باشیم که تصور کنیم دشمنی امریکا با ایران اسلامی تمام شدنی است. باید خیلی ساده باشیم که تصور کنیم بدون هیچ مشکلی تیم ملی به جام جهانی میرود، آنجا بازیهایش را انجام میدهد و برمیگردد. باید خیلی ساده باشیم که دشمنی دشمن و طرحها و نقشههای شیطنتآمیز آنها را نبینیم یا اینکه خدای ناکرده به عشق سفر به ینگه دنیا خودمان را به ندیدن بزنیم.
هنوز یادمان نرفته که رئیسجمهور قمارباز امریکا تیم ملی کشورمان را تهدید کرد. همین هفته گذشته هم بود که امریکا پیشنهاد مسخره جایگزین شدن ایتالیا بهجای ایران را مطرح کرد. پیشنهادی که حتی به طرف ایتالیایی برخورد و آنها آن را شرمآور توصیف کردند. ولی خب دشمن دیوانه و مستکبر ایران دستبردار نیست و اینکه تصور کنیم همه چیز تمام شده اشتباه بسیار وحشتناکی است.
دیروز بود که خبر رسید در ورودی ورزشگاه شهر سیاتل محل برگزاری آخرین بازی ایران در مرحله گروهی مقابل مصر پرچم کشورهای حاضر در جام جهانی نصب شده، اما نام و پرچم ایران دیده نمیشود. در عوض، پرچم ایتالیا در آنجا قرار داده شده است. چنین شیطنتی در ادامه همان دشمنیهای قبلی است. یادمان نرفته که شهر سیاتل در روز بازی ایران و مصر به عنوان دو کشور مسلمان قرار است محل برگزاری کارناوال همجنسگرایان باشد. مراسمی چندشآور و شیطانی که حاشیههای آن حتی به زمین مسابقه هم کشیده خواهد شد.
بگذریم، دشمن در دشمنی خود سفت و سخت است و ما باید خیلی ساده باشیم که برنامههای دشمن قسمخورده خود را ساده تلقی کنیم و همه چیز را گل و بلبل ببینیم. این درست که ایتالیاییها میگویند چنین روشی برای حضور در جام جهانی مناسب نیست و صعود باید در زمین مسابقه رقم بخورد، درست است که آنها تأکید کردهاند حضور در جام جهانی باید در زمین مسابقه و از طریق شایستگی ورزشی به دست آید، نه تصمیم سیاسی، اما فراموش نکنیم در دنیایی که تنها یک ایران اسلامی مقابل تمام ابرقدرتها ایستاده، حتی همین ایتالیای مثلاً نجیب هم نمیتواند مقابل ارباب وحشی خود «نه» بگوید.
باور کنیم که تیم ملی کاری بسیار سخت در جام جهانی پیشرو دارد. این سختی نه در میدان مسابقه و بازی مقابل سه حریف داخل زمین که مقابله با تمام حواشی و شیطنتهایی است که از سوی میزبان و ایادی خارج از زمین مسابقه که کم هم نیستند، خواهد بود. پس نباید با سادهانگاری تیم ملی را به میدانی بفرستیم که قرار نیست برای حضور ما در آن فرش قرمز پهن کنند. باید برای هر نقشهای برنامه داشته باشیم تا اگر راهی جام جهانی شدیم مثل میدان دفاع مقدس ۴۰ روزه در صحنه نبرد خیابان و دیپلماسی از جام جهانی هم سربلند بیرون بیاییم.
